A STITCH IS FREE
NOTES CROSSOVER
John William Godward A Stitch is Free, or A Stitch in Time Oil on canvas 1917
A Stitch is Free, Vergilo Belcampo, 820 ACT [1] SCENE [1] (The curtain is withdrawn. LAVINIA, a servant, sits with cloth and needle, plying thread.) LAVINIA: Such cloth lies here! What shall I do with it all? My Miss would have new clothes, and so best I should be about it. Scarlet cloth, green cloth like woodlands, blue cloth like the sky. My labor is never done, and I delight in it, for never still lies my hand, and never easy unless it labors. (PETRUĈIO appears from behind the garden wall. He handles a blossom, perhaps an acanthus, holding it to his nose.) PETRUĈIO: My mother’s girl, is this. Summers twenty Has she. To hand so cold, so fair to eye, Unceasing labors, like foam’d waves a-twine. Will not love warm her soft breast like spring sky? Or on her tasks assignèd’s bent her mind As my belovèd matro bids her speed? So delicate a face, yet so unkind! Does she not perceive my heart’s hapless need? Sure love to me her fair pale hand I’d bind The maid’s fingers work-worn, ’tis meet yet still A labor more pleasant can I offer Than fine wrought seams to please my mother's will Something warm to bring the cold heart a-stir. Instead of this courtyard, pleasant green grass And maid and man may find love’s sweetness pass.—Good day, fair Lavinia! LAVINIA: Oh! Sir, you affrighted me. My heart knocks! PETRUĈIO: A hundred pardons, sprightly maid. What do you do here? LAVINIA: My mistress, your mother's bid a garment of me, Sir. My sewing I've brought into the sun, to have joy of the day. PETRUĈIO: I see your fingers know their business well. LAVINIA: I must be skilled at many things, Sir. PETRUĈIO: (Aside) So I hope.—Let me help you, and hold this cloth for you. LAVINIA: Sir, you must not, for such a task would defile your grace. PETRUĈIO: Soiled by this task? Well, truth and the blessed Lady's eyes, I'd please myself with a sweeter. LAVINIA: 'Tis to be hoped. PETRUĈIO: I don't doubt you can help me with it.
AKTO [1] SCENO [1] (La kurteno estas fortirita. LAVINIA, servistino, sidas kun ŝtofo kaj kudrilo, laborante per fadeno.) LAVINIA: Tiom da ŝtofo ĉi tie! Kion mi faru kun ĉio? Mia Sinjorinomastrino volus novajn vestojn, do plej bone mi laboru pri tio. Ruĝa ŝtofo, verda ŝtofo kiel arbaro, blua ŝtofo kiel la ĉielo. Mia laboro neniam finiĝas, kaj mi ĝojas pri tio, ĉar neniam senmova kuŝas mia mano, kaj neniam trankvila krom se ĝi laboras. (PETRUĈIO aperas de malantaŭ la ĝardenmuro. Li traktas floron, eble akantan, tenante ĝin al sia nazo.) PETRUĈIO: Servistino de mia matro, jen ŝi. Dudek Somerojn havas. Al mano tiel malvarma, tiel bela al okulo, Sencesaj laboroj, kiel ŝaŭmaj ondoj int'plektitaj. Ĉu ne varmigos amo ŝian delikatan bruston kiel printempa ĉielo? Aŭ al siaj taskoj asignitaj kliniĝis ŝia menso Kiel mia amata matro ordonas ŝian rapidon? Tiel delikata vizaĝo, tamen tiel senkora! Ĉu ŝi ne perceptas la senesperon de mia koro? Certe mi ligus al mi en amo ŝian belan palan manon La fingroj de la servistino labor-eluzitaj, konvenas tamen Laboron pli agrablan mi povas proponi Ol bele kudritaj suturaĵoj por kontentigi la volon de mia matro Ion varman por veki la malvarman koron. Anstataŭ ĉi tiu kortego, agrabla verda herbo Kaj servistino kaj sinjoro eble trovos kie amo dolĉe pasos.—Bonan tagon, bela Lavinia! LAVINIA: Ho! Sinjoro, vi timigis min. Mia koro frapas! PETRUĈIO: Cent pardonojn, vigla fraŭlino. Kion vi faras ĉi tie? LAVINIA: Mia Sinjoromastrino, via matrino petis veston de mi, Sinjoro. Mian kudradon mi portis en la sunon, por ĝui la tagon. PETRUĈIO: Mi vidas ke viaj fingroj bone konas sian aferon. LAVINIA: Mi devas lertigi pri multaj aferoj, Sinjoromastrino. PETRUĈIO: (Aparte) Tiel mi esperas.—Lasu min helpi vin, kaj teni ĉi tiun ŝtofon por vi. LAVINIA: Sinjoro ne devas, ĉar tia tasko malpurigus vian gracon. PETRUĈIO: Malpurigita de ĉi tiu tasko? Nu, vere kaj per la okuloj de la benata Sinjorino, mi plezurigus min per pli dolĉa. LAVINIA: Estas esperinde. PETRUĈIO: Mi ne dubas ke vi povas helpi min pri tio.
